Tunel pralniczy zapewnia ciągłość produkcji, przesuwając wsady między modułami. Każdy wsad pozostaje przez określony czas na zaplanowanych etapach; ciągłość nie oznacza, że znika podział na poszczególne wsady.
Przepływ tekstyliów i przepływ wody
Przygotowane wsady są wprowadzane w skoordynowany sposób i przechodzą przez moduły wykonujące takie funkcje, jak pranie wstępne, pranie i płukanie. Przy każdym transferze linia przesuwa tekstylia do kolejnego odcinka. Przepływ wody może być oddzielny, oparty na jej ponownym wykorzystaniu lub łączony — zależnie od konstrukcji i wymagań procesu.
Girbau opisuje modułowe systemy wsadowe zintegrowane z prasami i urządzeniami suszącymi. Obecność tych urządzeń na dalszych etapach ma znaczenie: tunelu nie należy rozumieć jako jednego bębna, który od początku do końca pierze, odwirowuje i suszy wszystko.
Wydajność i rytm pracy
Masa każdego wsadu i odstęp między kolejnymi transferami określają teoretyczną wydajność. W przykładzie obliczeniowym 40 kg co 3 minuty daje 800 kg/h przy utrzymaniu takiego rytmu. Nie jest to deklarowana wydajność: zmiany obciążenia, czas rozruchu, przerwy i urządzenia na dalszych etapach mogą obniżyć rzeczywistą produkcję.
Prasa, urządzenie odwadniające lub suszarka, które przyjmują mniej wsadów na godzinę, mogą ograniczać wydajność całego systemu, nawet jeśli tunel jest przygotowany do pracy z większą prędkością. W przypadku urządzenia odwadniającego do pracy wsadowej, koordynacja przebiega inaczej, ponieważ ten sam bęben kończy cykl przed rozładunkiem.
Odzysk zasobów
Ponowne wykorzystanie wody lub ciepła oraz dostosowanie dozowania to możliwości techniczne, które należy zweryfikować na schemacie systemu. Nie pozwalają one zakładać stałych oszczędności ani wymieniać wody między wsadami, które zgodnie z procedurą mają pozostać oddzielone. Ocena oddziaływania na środowisko wymaga określenia granic procesu i danych pomiarowych.
Aby zrozumieć działanie linii, ustal, gdzie kończy się pranie i jakie urządzenia odbierają każdy wsad po transferze.
